HAAR IS EEN VAN DE EERSTE DINGEN DIE JE VERLIEST DOOR DE EFFECTEN VAN CHEMOTHERAPIE. IN FEBRUARI 2023 WAS IK AAN DE BEURT. MAAR HET KWAM OOK TERUG. MAAR DAN WEL IN EEN HEEL APARTE VORM: ALS CHEMOKRULLEN. OPEENS HAD IK WEER EEN BOS HAAR. MAAR ANDERS, EN DAT IS NOG STEEDS EVEN WENNEN. WANT WAT DOE JE MET EEN NIEUWE BOS HAAR? VOELT HET VREEMD? VOELT HET EIGEN? DE ERVARING IS VOOR IEDEREEN ANDERS. IN DIT TWEEDE DEEL OVER HET METAMORFOSEPROCES VAN HAARVERLIES TOT TERUGKOMST DELEN WE TWEE VERSCHILLENDE PERSPECTIEVEN, DIE VAN SANNE KROON, ONZE MEDEOPRICHTSTER, NAAST DIE VAN MIJ. WE HOPEN JULLIE ZO EEN BEETJE ERKENNING EN INSPIRATIE TE KUNNEN BIEDEN.

Hoe het begon

ALBA:

Het was een paar maanden na mijn laatste chemo. Op een goede ochtend bij het tandenpoetsen besefte ik mij opeens dat mijn hoofd niet meer zo glom. Wat?! Ja hoor… een paar weken later was het een behoorlijk ‘buffertje’, beetje grijs, beetje pluizig, beetje zacht. Het was even wennen. Nou heb ik nooit geverfd, maar de laatste jaren gebruikte ik een shampoo of spoeling met kleur,  en die ben ik weer gaan gebruiken. Dat hielp tegen de grijze groei. Stukje bij beetje kreeg ik een dikkere bos. Ik weet nu nog wel de eerste keer dat ik weer een haarband opzette op mijn korte kop. Als ik nu die foto kijk moet ik een beetje lachen om mijzelf, maar ik was blij!

SANNE:

Al vrij snel na de laatste chemo kwamen bij mij de eerste stoppels door, die uitgroeide tot een dikke bos kleine krullen. Mijn mooie bruine steile haren bleken behoorlijk grijs geworden! Ik voelde me ineens jaren ouder en 1 van de eerste acties was een verfbeurt.

Chemokrullen… leuk! Toch?

ALBA:

Stugge, gedefinieerde, dikke krulletjes. Dat mijn man stiekem op getinte vrouwen met een bos krullen viel, hielp enorm natuurlijk. Ik blij, hij blij! Het was inmiddels zomer 2024, we zijn naar Mexico gegaan voor de vakantie. Ik vond mijn korte krullen dan wel makkelijk, ook om te stijlen: een beetje product voor krullen na het douchen en klaar! Veel makkelijker dan het stijlen van mijn lange haren toen ik ze nog had.

SANNE: Wat een drama vond ik dat! Ooit droomde ik van een mooie bos krullen maar nu ik me ineens geconfronteerd zag met een hoofd vol krullen had ik geen idee wat ik ermee aan moest. Had ik ze enigszins gestyled en in “bedwang” liep ik naar buiten de bij de minste of geringste mate van winderig-  of vochtigheid sprongen die krullen uit het gareel en ik liep ik binnen no-time met een enorme afro op mijn hoofd.

 Springerig en lastig om te stylen

ALBA:

Maar toen begonnen ze te groeien, die krullen. Echt, ze sprongen alle kanten op. Toing, toing! Ik had een soort ‘afro’. Grappig vond ik het. En dan zijn ze niet lang genoeg om ze echt te binden. Het ‘in-model-brengen’ ging niet meer zo makkelijk, nee. Wist ik veel! Ik had nog nooit zo’n bos krullen moeten stylen of netjes maken… euh… netjes maken zat er eigenlijk even niet in. Mijn kapster had weer een mooie oplossing, ze had een hele dunne steiltang die niet te duur was (rond de 20 euro). Dat was superhandig. En ik kon eindelijk weer steil haar dragen.

SANNE: Gelukkig heb ik een vriendin die kan knippen en ging een lang gekoesterde, nooit gedurfde, droom in vervulling: een kittig kort pixie kapsel! Zo lekker kort geknipt had ik ook minder last van die springerige krullen. Maar, zoals ik van meerder ervaringsdeskundige heb gehoord, verdwenen na een paar maanden de krullen en kreeg ik mijn steile haar weer terug. Een bijzonder gezicht want de krullen hingen nu aan een stuk steil haar! De krullen liet ik afknippen en met het teruggroeien van mijn haar begon een leuke periode. Het uitproberen van kapsels in verschillende lengtes, nooit durfde ik mijn haar af te knippen en kortere kapsels uitproberen. Maar ik was altijd benieuwd hoe het me zou staan.

Spiegelbeeld – toen en nu

Alba:

Ik herinner me dat ik op de universiteit een vriendin had. Ze was prachtig, ongeacht hoe vaak ze haar kapsel veranderde. En dat deed ze vaak en radicaal: lang, kort, steil of krullend. Het enige wat ik haar nooit zag doen, was haar haar verven. Ik keek met een zekere bewondering naar haar vanwege haar moed.

Ik had mijn eigen beste haarstijl gevonden – steil, lang, in lagen – en ik was er dol op. Het werd een deel van mijn identiteit. Maar als ik naar mijn vriendin keek, vroeg ik me af hoe het zou voelen om met diezelfde vastberadenheid andere stijlen uit te proberen. Stiekem wenste ik een beetje dat ik haar moed en zelfvertrouwen had.

Wel, op dit moment kijk ik in de spiegel en zie ik mijn hoofd vol korte krullen – het resultaat van de metamorfose van de afgelopen twee jaar sinds de chemo… en met een geamuseerde interne knipoog besef ik dat het leven me heeft geholpen mijn wens te vervullen. Want tussen haarverlies en chemokrullen, heb ik ondertussen wel mijn vriendins record gebroken!