Banden en verbindingen

WAT KANKER LOSMAAKT, SPEELT ZICH NIET ALLEEN IN MIJN LICHAAM AF. HET SCHUDT MIJN HELE LEVEN DOOR ELKAAR, OOK DE RELATIES DIE IK OOIT ALS VANZELFSPREKEND ZAG. IN DE GOEDE ZIN VAN HET WOORD. MENSEN OM MIJ HEEN REAGEREN VERSCHILLEND: SOMMIGEN TREKKEN DICHTER NAAR MIJ TOE, ANDEREN VERDWIJNEN JUIST NAAR DE ACHTERGROND. SOMS MET WOORDEN, SOMS IN STILTE. HET IS VERWARREND, PIJNLIJK EN SOMS OOK VERRASSEND MOOI.

Op een dag kreeg ik ruzie met een hartsvriendin. Ze voelde zich in de steek gelaten door mij. En eerlijk: ze had er reden voor. Ik had twee weken geen contact opgenomen, terwijl ze net een mastectomie achter de rug had en wachtte op belangrijke uitslagen.

Het was niet dat ik niet aan haar dacht. Elke dag wel, met mijn energie probeerde ik een verbinding te maken – dat is mijn manier van bieden. Toen ik het bericht las waarin ze schreef dat de uitslagen eraan kwamen, was ik dus niet scherp. Want ik had er pontificaal eroverheen gelezen. Ondertussen was ik zelf uitgeput, gesloopt door bloedarmoede. Mijn huis vol familie. Gesprekken die me leegzogen, want ze wilden mijn leven met kanker niet accepteren. En over de erfelijkheid al helemaal niets horen. Ik was gewóón niet scherp.

Een steek laten vallen

Toen ze haar boosheid uitte, kon ik alleen maar knikken.  Ik was een beetje overvallen ook. Ik zei dat het goed was dat ze dit met me deelde. Ik zei dat ze absoluut belangrijk voor mij is. Ja, ik was er twee weken niet. Ja, ik had een steek laten vallen. Maar verder niet veel over die slopende twee weken. Uit angst dat mijn verhaal zou klinken als een excuus, mosterd na de maaltijd.

Daarna bleef ik achter met leegte. Verdriet. En een hardnekkig gevoel van onbegrip.

Wanneer vriendschappen wankelen

Kanker verandert alles. Ook vriendschappen… ja, ook de goeie. Mensen projecteren hun angst, hun verwachtingen, hun liefde. Sommige willen laten zien hoe goed ze voor je zorgen. Maar vaak gaat het meer over henzelf dan over jou. En als jouw behoefte niet past in het plaatje, trekken ze zich terug. Dan hoor je weken niets. Of helemaal nooit meer.

Dat doet pijn aan het begin. Omdat je dacht dat ze zouden blijven. Omdat je dacht dat jullie band sterk genoeg was. Daarna went het wel, je probeert het niet meer te begrijpen, het is gewoon wast het is.

Nieuwe verbindingen

Maar tegelijk gebeurt er iets wonderlijks. Er komen anderen dichterbij. Soms onverwacht. Mensen die niet per sé de juiste woorden hebben, maar toch blijven. Die de stilte niet opvullen, maar dragen. Vrienden, maar ook onbekenden, of kennissen die nu opeens nabijkomen. Niet alles is een diepgaand gesprek, er is ook een glimlach, een blik, een aanraking. Als het maar eerlijk is.

Daar, in die eerlijkheid, ontstaat een ander soort band. Beetje rauw. Echt. Zonder verwachting, zonder oordeel. Je voelt je gezien, geaccepteerd.

Het is alsof kanker alle lagen wegschrapt. Wat overblijft is puur: wie blijft, blijft echt.

Dankbaarheid en loslaten

Ik heb gezien hoe breekbaar banden zijn. Hoe snel een verbinding scheurt onder de druk van ziekte. En hoe rauw het voelt om veroordeeld of verlaten te worden.

Maar ik heb ook ervaren hoe waardevol het is als iemand komt en blijft. Gewoon blijft. Niet om iets op te lossen. Maar om er te zijn.

Misschien is dat wel de grootste les: kanker maakt zichtbaar wie naast je staat. En hoewel het verlies pijn doet, gloeit er tegelijk een warme dankbaarheid voor de mensen die er zijn.

“Het pijnlijkste afscheid en de diepste dankbaarheid liggen soms in dezelfde hand.”