HET LEVEN IS MOOI. ELKE DAG IS ER EEN OM DANKBAAR VOOR TE ZIJN. ZEKER ALS JE – NA EEN ZWARE BEHANDELING- HET GELUK HEBT ‘KANKERVRIJ’ TE ZIJN VERKLAARD. HELEMAAL WAAR. MAAR VOOR VELEN VAN ONS, ‘CANCER SURVIVORS’ BEGINT DAN PAS EEN MISTIGE PERIODE. OPEENS ZIJN WIJ OP ONSZELF AANGEWEZEN, ZONDER WAARSCHUWING, ZONDER HANDLEIDING. NIETSVERMOEDEND GAAN WE DE DRAAD VAN ONS LEVEN WEER OPPAKKEN. DIT IS HET ZWARTE GAT WAARIN WE VALLEN, VOOR IEDEREEN ANDERS, VOOR NIEMAND MAKKELIJK. PAMELA, ALBA EN MINKE VERTELLEN HOE HET VOOR HEN IS.

Alba: hoe houd je levensvreugde als alles anders is

Er was eens een vrouw die zomaar ging hiken in de Alpen, want ze nam pauze van haar werk. Even geen drukte, even geen team te begeleiden, even geen hakken aan. Zorgeloos en voldaan nam ze een slok van haar Riesling. Ze keek naar haar spelende kinderen en dacht aan haar collega’s, die ze toch een klein beetje miste. Ze wist wat ze kon, ze wist wie ze was: een idealiste, communicatievrouw, een harde werker, maar vooral een levensgenieter. Haar gedachten zweefden om haar heen als een lichte mist, op weg naar de berg. Het was een leven uit een andere tijd.

De tijd ging voorbij. Haar kinderen groeiden. Ze had veel ervaring opgedaan en, altijd nieuwsgierig, besloot ze een nieuw carrièrepad te verkennen. Toen kwam de mokerslag: eierstokkanker, stadium 3C. Uitgezaaid, erfelijk. Oerangst. Allesomvattende oerangst. Maar haar kracht liet haar niet in de steek. Noch haar levensvreugde. Ze kwam eruit. De sporen van die tijd zijn nog zichtbaar, maar zij kwam eruit. Klaar om haar leven weer op te pakken.

Die vrouw, dat ben ik. Alba, 49 jaar.

Mijn leven oppakken gaat niet vanzelf. Er is namelijk geen handleiding voor. Het is geen uitgestippeld pad. Ik leef ‘aan de andere kant van de spiegel’. Niets is wat het was. Voor mijn gevoel, heb ik alles overgeleverd. Er is niets in mijn leven dat níét is geraakt. Maar ik ben niet meer bang, niet voor mijn dood. Ik leer navigeren in onzekerheid, in eenzaamheid, door donker en licht. Dat is niet in één stuk te vatten. Voor mij was dat de reden om mijn blog Caleidoscoop te starten. Daarin leg ik vast hoe ik deze transformatie ervaar, de slechte en de goede momenten.

Mijn transformatie betekent verlies accepteren en ontwikkeling doorleven:

– Ik ben nog onder behandeling. Ik heb geen eierstokken, geen borsten meer. Ik zit nu in het proces van de reconstructie.

– Ondertussen ben ik coach, gespecialiseerd in veerkracht en verlies. Ervaringsdeskundige. Blogschrijver. Spreker tijdens voorlichtingssessies over gynaecologische kanker, verlies en veerkracht.

– Zo mogelijk hou ik nú nóg inniger van mijn kinderen en van manlief.
En ik ben – nog steeds – een levensgenieter.

Ik wil mijn ervaring betekenisvol maken voor anderen die ook het leven willen oppakken na groot verlies, na kanker. Ik wil anderen laten voelen: vertrouw op je levenskracht. En ik ben er voor je, want dit is een eenzaam traject af en toe. Dit maakt het leven betekenisvol, ook te midden van alle onduidelijkheid.

Pamela: de zorg na kanker verbeteren

Mijn naam is Pamela Hanique, getrouwd met Mike en moeder van twee dochters.

In december 2022, op 41 jarige leeftijd kreeg ik de diagnose Triple Negatieve Borstkanker. In januari 2023 startte ik met de eerste van een reeks van zestien chemokuren. In juni 2023 stond een borstbesparende operatie op de planning. Begin juli kreeg ik het verlossende nieuws: alle kanker was weg en er was geen nabehandeling meer nodig! Natuurlijk was ik heel blij met deze uitslag, en die avond vierde ik feest met mijn gezin en vrienden.

Maar in de week die volgde voelde ik me niet zo feestelijk meer, want… Hoe pak je je  leven van vóór de kanker weer op?

Bij de diagnose heb ik een video gedeeld met familie en vrienden. Toen de behandeling klaar was, stuurde ik opnieuw een video: dat ik super blij was dat het allemaal achter de rug was, maar ook dat ik nog steeds blij werd van de aandacht. Of ze alsjeblieft nog even mee door wilden gaan.

Want, hoe fijn is het als je bij zo een diagnose aan de hand wordt meegenomen? Maar hoe verdrietig is het dan dat, zodra je ‘klaar’ bent, alle begeleiding wegvalt?! Ik belde mijn onco-verpleegkundige: of ik alsjeblieft langs mocht komen, want ik wist niet hoe ik verder moest. Gelukkig kon dat. Ze bevestigde wat ik voelde: dit is het welbekende zwarte gat. Maar een echte oplossing was er niet. (!!) Wel kreeg ik een flyer mee van een webinar,  “Rouwen en bouwen na borstkanker”, van Martha Rijkmans. Ik heb naar het webinar gekeken en voelde herkenning, waar ik blij mee was. Maar hoe kom ik van dit gevoel af?

Ik heb daarom Martha gebeld en besloten een coachingstraject bij haar te volgen: zes sessies van anderhalf uur. Niet goedkoop, maar het was het meer dan waard. Ik gaf mezelf dit traject cadeau en begon te werken aan een nieuw leven. Een leven na kanker. Ik ben me vooral gaan focussen op wat voor mij belangrijk was op dat moment en heb veel tijd aan mezelf besteed. Ik ben naar lotgenotenbijeenkomsten geweest bij Carma in Naaldwijk, werd vrijwilliger bij de Borstkankervereniging, en sinds april 2024 werk ik als coördinator bij Cancer Connect. Ik wil er zijn voor mensen met én na kanker. En ik hoop dat er serieus werk wordt gemaakt van de nazorg. Want niemand zou in dat zwarte gat moeten vallen – en blijven.

Minke: vorm je eigen Dream Team

Mijn naam is Minke den Hollander, 45 jaar en moeder van 2 tieners. Ik woon samen met mijn partner en mijn kinderen in Nijmegen. Mensen omschrijven mij als nieuwsgierig, gevoelig, open en optimistisch.

Bijna 4 jaar geleden kreeg ik de diagnose: borstkanker. Er volgde een periode vol onzekerheid, behandelingen en herstel. Naast de reguliere medische zorg zocht ik ook steun in aanvullende therapieën, zoals acupunctuur, massagetherapie, natuurlijke supplementen en healing sessies. En ik rondde mijn behandelingen af.

Ik herinner me een feest, kort nadat de behandelingen waren afgerond. Ik ging erheen met mijn partner, maar eenmaal binnen werd ik ergens door geraakt: Ik voelde me zó verdrietig en alleen, te midden van al die mensen. Mijn lijf was nog aan het herstellen, mijn hoofd draaide overuren. Ik voelde me kwetsbaar, fragiel, alsof ik er niet bij hoorde. Ik wist niet hoe snel ik daar weg moest.

Dat moment staat voor mij symbool voor wat het zwarte gat betekent: de leegte ná de behandelingen. Voor mij een belangrijke periode waarin ik besloot mijn Dream Team om me heen te verzamelen. Mensen die mij konden helpen – fysiek, mentaal, emotioneel. Want ik wist: ik hoef dit niet alleen te doen. Hoe ga je om met verlies van gezondheid, fases van rouw en alles wat erbij komt kijken. De mensen om me heen waren liefdevol en betrokken, maar hadden dit proces niet zelf doorgemaakt.

Ik ging blogs schrijven. Door woorden te geven aan mijn ervaring vond ik richting in wat ik voelde als een zoektocht. Ik heb mijn ervaring betekenis gegeven. Inmiddels heb ik mijn eigen praktijk en begeleid ik anderen tijdens en na een behandeltraject. Als vrijwillige coördinator voor CancerConnect koppel ik lotgenoten aan ervaringsdeskundigen. Voor Stichting House of Icho begeleid ik ook mensen bij het werken aan herstel.

Wat ik anderen graag wil meegeven?
Creëer je eigen Dream Team!”. Zoek mensen om die je kunnen begeleiden – professioneel én persoonlijk. Je hoeft het echt niet alleen te doen. Iedereen bewandelt zijn eigen pad. Maar delen, spiegelen en uitwisselen kan zoveel verschil maken. Samen kom je verder.

Voor iedereen anders – #SamenSterk

Het zwarte gat is een periode van lichamelijk herstel, van reintegratie,
maar het is ook een innerlijke strijd met angst, verlies of identiteit. Iedereen beleeft het op zijn eigen manier. Uit ervaringen blijkt dat velen na afloop van de behandeling te maken krijgen met dezelfde terugkerende thema’s:

• Eenzaamheid: Je omgeving denkt dat het ‘voorbij’ is, terwijl jij nog midden in het verwerkingsproces zit.
• Onzekerheid: Over je lichaam, je toekomst, je werk, je relaties.
• Verlies: Van vertrouwen, van controle, van vanzelfsprekendheden.
• Heroriëntatie: Wat wil ik eigenlijk nog? Wie bén ik nu?

Toch is er ook een andere kant. Het zwarte gat kan, hoe pijnlijk ook, ook een ruimte zijn waar iets nieuws mag ontstaan. Een pauze waarin je iets herontdekt. Voor sommigen is het de start van een creatieve of spirituele ontwikkeling. Voor anderen een nieuw carrièrepad of de wens om lotgenoten te helpen.

Wat we vooral willen zeggen is: je bent niet alleen. Er zijn zovelen die dit pad ook lopen – elk op hun manier, elk in hun tempo. Ervaringsdeskundigen kunnen elkaar ondersteunen, inspireren en versterken.

Daarom verwijzen we graag naar onze groep van ervaringsdeskundigen bij CancerConnect – een plek waar verhalen worden gedeeld, waar je herkenning vindt en waar je jezelf niet hoeft uit te leggen.